Nawet potok został upupiony i nazwany „Smródką”. Tylko trzciny, porastające jego brzegi, rozrastają się w coraz bujniejszy gąszcz.

Są takie miejsca, w których stając, można nie zauważyć, że zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej rozrasta się osiedle dwunastopiętrowych bloków. Dziko rosnące krzaki i drzewa wydają się stąd bujniejsze i tylko czasem, z prześwitu, wyglądają źrenice okien i szczęki balkonów.

Jest jednak kilka wąskich przesmyków w tej gęstwinie, którymi można przejść na drugą stronę; tam, skąd bloki widać już w całej ich okazałości, a nawet skąd wydają się jeszcze wyższe, bo stoją na lekkim wzniesieniu.

Tędy wchodzi się do labiryntu, który stanął na dawnym ogrodzie. ­Z gęstwiny drzew w gęstwinę betonu. I choć labirynt nie jest rozległy, Nowy z łatwością straci tu orientację. Rytmiczne rzędy okien i balkonów hipnotyzują, wszędzie jest podobnie.

Ogród jednak nie daje za wygraną i, gdzie tylko może, odbija od korzenia. Między blokami wyrastają kępy krzaków, rozłożyste sumaki, wysmukłe brzozy. Pnącza bluszczu wspinają się na balkony.

A mieszkańcy osiedla naiwnie myślą, że zasadzili je sami.